सागरी लाटा

एकटं असणं सुंदर आहे. गर्दीहून ते मोहक आहे. एकटं असणं दुःख नव्हे तर. आनंदाचं द्योतक आहे.   एकटं असणं म्हणजे..  पूर्णत्वाची मनीषा आहे. एकांताची नशा आहे. जीवनाची जिगीषा आहे. मौनाची ती भाषा आहे.  एकटं असणं म्हणजे..  एक प्रकारची शांती आहे. दुःखाची ती भ्रांती आहे. मनाची विश्रांती आहे  एकटं असण्यातच क्रांती आहे.   वाईट नसतं एकटं असणं... वाईट असतें जाणीव. अज्ञानात सुख मान्य पण आता... कुठून आणू ती नेणीव?  जोडल्या मी सर्व तारा,  पण मी कोणाची सितार नाही. छेडतो तारा नात्यांच्या तरी, पूर्वीचा त्यात झंकार नाही.   सगळ्यांना मी आवडतो खरा त्यास माझा इन्कार नाही. दुःख फक्त ह्याचच की, आता  मजविषयी कुणा तक्रार नाही.  खरं सांगू,  समोर पाहत आता मला त्या  शिखरावरती पोहोचायचंय. त्याचवेळी अजूनही स्वतःला  मित्रांच्या शिरगणतीत मोजायचंय.  पण आता कुणीही मला  त्यांच्यामधे मोजत नाही. कशावरूनही, कधीही कुणीच पूर्वीसारखं टोचत नाही.  इतका बोथट झालो आताशा की,  मी कुणाला बोचत नाही. इतकंच कशाला..आठवणीतही  आठवण म्हणून मी आठवत ...