सहल आणि प्रवास


                    आज पहाटे चिन्मय सहलीला निघाला.  पहाटेची शिरशिरी आणणारी थंडी, रस्त्याच्या दोन्हीही बाजूला पसरलेल्या शेतांवर पसरलेली धुक्याची साय, मनाच्या त्वचेला वेगळीच तुकतुकी अाणतं होती.

                    शाळेत पोहोचलो. सहलीसाठी आणलेल्या बसची फुरफुर, काकध्वनी, कोकिळेची कुहूकुहू, सहलीला आतुर झालेल्या मुलांचा उत्साहपूर्ण चिवचिवाट, मला वेगळ्याच विश्वात घेऊन गेले. क्षणभर मनात आलं, या आॅफीसच्या फाॅर्मल कपड्यातून आत मनात खोलपर्यंत मूळ पसरलेला ऒपचारिकतेचा मळ मुळापासून उपटून टाकावा आणि खरी युनिफॉर्मिटी (समानता) निर्माण करणारा युनिफॉर्म घालून त्या मुलांच्या रांगेत घुसावं. मोकळं व्हावं. बंधनातलं खरं मुक्तपण जगावं. 

                    पण, हे असं फक्त कथा, कादंबऱ्या, चित्रपटांत आणि मनातच होणं शक्य आहे. वास्तवात, चिन्मयला त्याच्या आईबरोबर शाळेत सोडून, निदान मला मन तरी दिलंस म्हणून देवाचे आभार मानत स्टेशनच्या दिशेने  निघालो.
तिकडे सगळी मुलं आनंदाने, जीवनारसाने ओथंबलेल्या मनाने मुक्तपणे धावत होती आणि इकडे मी, निघालो होतो दॆनंदिन जीवनाच्या शर्यतीत (rat race) ऊर फुटेस्तोवर धावायला.

टिप्पण्या

अथांग म्हणाले…
खूप खूप धन्यवाद कृपया इतरांनाही हे शेअर करा
२७ डिसेंबर, २०२४ रोजी ९:०५ PM वाजता
निनावी म्हणाले…
Nostalgia, khup chaan!
६ जानेवारी, २०२५ रोजी ११:४० AM वाजता
निनावी म्हणाले…
खूपच छान दादा 👌🏻
२१ फेब्रुवारी, २०२५ रोजी ३:०५ PM वाजता
निनावी म्हणाले…
खूपच छान दादा 👌🏻
२१ फेब्रुवारी, २०२५ रोजी ३:०६ PM वाजता
निनावी म्हणाले…
खुप छान
१८ मे, २०२५ रोजी ७:५१ PM वाजता
टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

हृदय कथा: पराधीन आहे जगती

इमेज
3 ऑक्टोबर 2025 - माझ्या जीवनातला अविस्मरणीय दिवस. आयुष्यातल्या जीवनाचं महत्त्व मनावर ठसवणारा दिवस.  मला सौम्य (?)  हृदयविकाराचा झटका आला आणि माझे स्वतःबद्दलचे सगळे अहंगंडाचे, चिरंजीवत्त्वाचे, स्वप्नांचे भ्रम एका झटक्यात धुळीला मिळवून खाडकन मला वास्तवाच्या दुनियेत घेऊन आला.  पहाटे तीन ते दुपारी साडेबारापर्यंतचा काळ हा असा काळ होता जेव्हा मी माझ्या 46 वर्षाच्या आयुष्यात पहिल्यांदा वर्तमानात जगत होतो.  एक  एक गोष्ट  टिपत होतो.  एक एक एक हृदयाचा ठोका अनुभवत होतो.  तरुण पोरांना आव्हान  देत, दुनिया हिला देंगे हम च्या थाटात तीन चार तास बेधुंद होऊन नाचू शकणार मी, I.C.U. मधल्या बिछान्यावर पापणी हलवली तरी हृदयाचा ठोका बंद पडेल या विचाराने अगदी निश्चल पडून होतो. स्वतःला घराचा पोशिंदा समजणारा मी, रंगमंचावर विविध व्यक्तीरेखांसाठी आपल्या शारीरिक अंगांचा अगदी सहजगत्या ताबा घेऊ शकणारा नट (?), बऱ्यापैकी मॅरेथॉन धावू शकणारा मी, स्वतःच्या जीवनाचा शिल्पकार समजणारा मी, कर्तुत्ववान मी, आज हगण्या-मुतण्यासाठी इस्पितळातील स्वच्छता कर्मचाऱ्यांवर आणि आयुष्याच्या पुढ...
Read more »

हृदय कथा: क्षण एक पुरे प्रेमाचा

इमेज
         3 ऑक्टोबर 2025 - मृत्यूच्या दरवाज्यावर धप्पा करून मी मागे वळलो होतो. खरं सांगू तर बरेच दिवसापासून स्वतःला एकाकी एकटा समजत होतो पण मरणाच्या दारातून प्रेमाचं विश्‍व अगदी सुस्पष्ट दिसू लागलं. ते दर्शन इतकं विलोभनीय आणि भावस्पर्शी होतं की मी त्यात गुंगून माझा हृदयरोग ही विसरून गेलो.               पहाटे हॉस्पिटल ला आयसीयू मध्ये दाखल झाल्यापासून माझी एनजीओप्लास्टी होईस्तोपर्यंत माझ्या हृदयाला धडधडत ठेवण्याचं काम माझ्या सहचारिणीच्या - प्राचीच्या शब्दांनी केलं होतं. भावनावेगात ती मला म्हणाली होती "काहीही कर. पण, मरू नकोस." ते शब्द माझ्या आणि मृत्यूच्या मध्ये बाजीप्रभू देशपांडे सारखे गच्च पाय रोवून उभे होते. त्या शब्दांनीच मला बळ दिलं होतं. माझा मुलगा चिन्मय सतत I.C.U.च्या दरवाजातून मला भेटण्यासाठी डोकावत होता. तो जेव्हा मला भेटायला आला तेव्हा त्याच्या डोळ्यात मला माझ्याविषयीचा अभिमान, अधीरता, व्याकुळता, प्रेम हे सगळं एकवटलेलं  दिसत होतं. स्वतः तापाने फणफणलेला असतानाही मला भेटायला ...
Read more »

हृदय कथा: फिरूनी नवा जन्मेन मी

इमेज
  3 ऑक्टोबर २०२५. खरच एक अविस्मरणीय दिवस. अतिशय आगळावेगळा दिवस. हृदयविकाराच्या झटक्याने भूत आणि भविष्याच्या हिंदोळ्यावरून झटकन मला वर्तमानाच्या जमिनीवर अलगद आणून ठेवलं. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे माझ्या मनात भीतीचा लवलेशही नव्हता. मला वाटलं होतं की, अशा क्षणी मी हादरून जाईन. पण, एक अनामिक, अनोळखी शांती मनात विलसत होती.  For a change, मनात कसलेच विचार नव्हते. आजूबाजूची माणसं, स्वतःच्या शरीर, हृदय  हे सर्व मी निर्वीकल्प व कुठल्याही प्रतिमेच्या आहारी न जाता अनुभवत होतो. परमशांती, मुक्ती, मोक्ष जे काय म्हणतात ते हेच असेल का? मनात विचार आला, ‘ज्यासाठी केला अट्टाहास’ ते सर्व काहीही न करता इथे वर्तमानात उपस्थित होते..पूर्वीपासूनच. उपस्थित नव्हतो तो मी. आणि आज अचानक या एका झटक्यासारखी सर्व एकदम स्वच्छ दिसू लागले. ब्रह्मानंद स्वामींचं , ‘क्या पानी मे, मलमल न्हावे | मनके मैल उतार पिया रे ||’ किंवा, ‘अपने को भूल तनमे, बाहिर फिरे गवारा.’ याचा अर्थ अचानक असा दृष्टोत्पत्तीस आला. भल्या भल्यांना तप करून जे उमगत नाही, ते या जन्ममरणाच्या हिंदोळ्यामध्ये पटकन मनात प्रकाशित झालं. It is so simpl...
Read more »